இலங்கையில் அரசமைப்புச் சீர்திருத்தங்கள் – ஈழத் தமிழர் உரிமைகள்

இலங்கையில் அரசமைப்புச் சீர்திருத்தங்கள் – ஈழத் தமிழர் உரிமைகள்

இலங்கையில் புதிய அரசமைப்புச் சீர்திருத்தங்கள் கொண்டுவரப்படும் நிலையில், அதனால் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு ஏற்படும் பாதிப்புகளைத் தடுக்கவும், அவர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கவும் இந்திய அரசு உரிய நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று தமிழ்நாடு முதல்வர் மு.க. ஸ்டாலின் பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு எழுதிய கடிதத்தில் வலியுறுத்தியுள்ளார்.

தமிழ்நாட்டு மக்களின் மனக்கவலை

முதல்வரின் இந்தக் கடிதம் ஒட்டுமொத்த தமிழ்நாட்டு மக்களின் மனக்கவலையை பிரதிபலிப்பதாக அமைந்துள்ளது.

77 ஆண்டுகளாக நீடிக்கும் ஒடுக்குமுறை

இலங்கைத் தமிழர்கள் 77 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக திட்டமிட்ட இனப்பாகுபாடு, வன்முறை மற்றும் உரிமை மறுப்பு ஆகியவற்றைச் சகித்து வருகின்றனர். இந்த நிலைமை ஒரு சமுதாயத்துக்கு எதிரான இனப்படுகொலை என்று வரையறுக்கும் அளவிற்கு சென்றுள்ளது.

ஒற்றை ஆட்சி அரசமைப்புகள்

1947, 1972, 1978 ஆகிய ஆண்டுகளில் உருவாக்கப்பட்ட இலங்கை அரசமைப்புகள் அனைத்தும் ஒற்றை ஆட்சி அரசுக் கட்டமைப்பில் வேரூன்றி இருந்தன. இதன் விளைவாக கட்டமைப்பு ரீதியான ஒடுக்குமுறை, திட்டமிட்ட இன வன்முறை, தமிழர்களின் அடிப்படை உரிமை மறுப்பு ஏற்பட்டது.

1948 – குடியுரிமை பறிப்பு

1948-ஆம் ஆண்டு இலங்கை சுதந்திரம் பெற்றவுடன், மலையகத் தமிழர்கள் என அழைக்கப்பட்ட 10 லட்சம் இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களின் குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டு நாடற்றவர்களாக மாற்றப்பட்டனர்.

அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தில் பாகுபாடு

சிங்களர்களின் நாடாளுமன்றத் தொகுதிகள் 63-இலிருந்து 77-ஆக உயர்த்தப்பட்டன. தமிழர்களின் தொகுதிகள் 20-இலிருந்து 11-ஆகக் குறைக்கப்பட்டன.

1956 – சிங்களம் மட்டுமே ஆட்சி மொழி

1956-ஆம் ஆண்டு “சிங்களம் மட்டுமே” என்ற ஆட்சி மொழிச் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டதால் தமிழ் மொழியும் தமிழர்களும் புறக்கணிக்கப்பட்டனர்.

நிர்வாகம், கல்வி, ராணுவத்தில் ஒடுக்குமுறை

அரசுப் பதவிகளில் தமிழர்கள் ஓரங்கட்டப்பட்டனர். சிங்கள ராணுவத்தில் சேர்ப்பு மறுக்கப்பட்டது. தபால், ரயில்வே, சுங்கம், மருத்துவமனைகள் போன்ற துறைகளில் தமிழர்களின் எண்ணிக்கை குறைக்கப்பட்டது. பல்கலைக்கழகக் கல்வியில் தமிழ் மாணவர்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டனர்.

அறப்போராட்டமும் வட்டுக்கோட்டை தீர்மானமும்

தந்தை செல்வநாயகம் தலைமையில் 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அறப்போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. 1976-ஆம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டையில் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் சுதந்திரத் தமிழீழம் கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டது.

1979 – பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம்

1979-ஆம் ஆண்டு பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம் (PTA) என்ற கொடூரச் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டு தமிழர்களின் போராட்டங்கள் ஒடுக்கப்பட்டன.

யாழ்ப்பாண நூலக எரிப்பு – 1981

95,000 புத்தகங்களைக் கொண்ட யாழ்ப்பாண நூலகம் சிங்கள ராணுவத்தால் திட்டமிட்டு எரிக்கப்பட்டது. இது தமிழர்களுக்கு எதிரான கலாசார இனப்படுகொலை ஆகும்.

1956–1983: இனப்படுகொலைகள்

1956, 1977, 1981, 1983 ஆண்டுகளில் தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்முறை, சொத்து சேதம், படுகொலைகள் நிகழ்ந்தன. 1983-ஆம் ஆண்டு “பிளாக் ஜூலை”யில் 3,000-க்கும் மேற்பட்ட தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.

இந்திரா காந்தியின் எச்சரிக்கை

1983 ஆகஸ்ட் 15 அன்று இந்திரா காந்தி “இலங்கையில் நடைபெறுவது இனப்படுகொலை” என்று முதன்முறையாக அறிவித்தார்.

இனப்படுகொலை ஒப்பந்தம் – 1948

1948-ஆம் ஆண்டு ஐ.நா. பேரவை மாநாடு இனப்படுகொலை என்பது அரசால் திட்டமிட்டு நடத்தப்படும் பெரும் குற்றம் என்று வரையறுத்தது. இன, மத அடிப்படையில் ஒரு குழுவை அழித்தல் இனப்படுகொலையாகும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

உலக எடுத்துக்காட்டுகள்

நாஜி ஜெர்மனி – 60 லட்சம் யூதர்கள் இனப்படுகொலையில் கொல்லப்பட்டனர். ருவாண்டா, போஸ்னியா போன்ற நாடுகளில் சர்வதேச நீதிமன்றங்கள் தண்டனை வழங்கின. ஆனால் இலங்கை மீது இதுபோன்ற நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை.

2009 – இறுதிப் போரும் மனித உரிமை மீறல்களும்

2009-ஆம் ஆண்டு இறுதிப் போரில் தடை செய்யப்பட்ட கொத்துக் குண்டுகள், ரசாயன ஆயுதங்கள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் போரற்ற மண்டலங்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது.

சர்வதேச தலைவர்கள் கண்டனம்

பான் கீ மூன், ஹிலாரி கிளின்டன், கோபி அன்னான், டெஸ்மாண்டு டூட்டு, மேரி ராபின்சன், நவநீதம்பிள்ளை ஆகியோர் ஈழத் தமிழர்களுக்கு எதிரான இனப்படுகொலைகளை வெளிப்படையாக கண்டித்தனர்.

சமீபத்திய ஐ.நா. மனித உரிமை அறிக்கை

2025 ஜனவரி 17-ஆம் தேதி வெளியான ஐ.நா. மனித உரிமை ஆணைய அறிக்கை, பாலியல் வன்முறைகளுக்கான பொறுப்பு ஏற்றல், மன்னிப்பு, சீர்திருத்தம், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி அவசியம் என வலியுறுத்தியுள்ளது.

முடிவுரை

முதல்வர் மு.க. ஸ்டாலினின் கடிதமும், ஐ.நா. மனித உரிமை அறிக்கைகளும் இந்திய அரசு இனி தாமதிக்காமல் செயல்பட வேண்டியதைக் தெளிவுபடுத்துகின்றன. ஈழத் தமிழர்களுக்கு நீதி கிடைக்க இந்தியா தனது சர்வதேச பொறுப்பை நிறைவேற்ற வேண்டும்.