பிள்ளைத்தமிழ் – தமிழ் இலக்கியத்தின் தனித்துவமான பிரபந்த வகை

பிள்ளைத்தமிழ் – தமிழ் இலக்கியத்தில் அதன் முக்கியத்துவம்

Introduction

தமிழ் இலக்கியத்தில் பல்வேறு பிரபந்த வகைகள் காணப்படுகின்றன. அவற்றில் சிறப்பான ஒரு இலக்கிய வடிவம் பிள்ளைத்தமிழ் ஆகும். குழந்தையின் வளர்ச்சி பருவங்களைப் பாடல்களாகப் புகழ்ந்து பாடும் இலக்கிய வடிவமே பிள்ளைத்தமிழ் எனப்படுகிறது. இது தமிழ் மொழியின் அன்பு, பாசம், உணர்ச்சி மற்றும் கவிதை நயம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் தனித்துவமான இலக்கிய வகையாகும்.

1. பிள்ளைத்தமிழின் தோற்றம்

பிள்ளைத்தமிழ் இடைக்காலத் தமிழ் இலக்கியத்தில் உருவான ஒரு முக்கியமான பிரபந்த வகை ஆகும். இது 96 வகைப் பிரபந்தங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது. ஆனால் இதன் அடிப்படை கருத்துக்கள் சங்க இலக்கியம் மற்றும் திருக்குறள் போன்ற பழமையான இலக்கியங்களிலேயே காணப்படுகின்றன.

புறநானூறு நூலில் குழந்தையின் செயற்பாடுகளை சித்தரிக்கும் வரிகள் காணப்படுகின்றன:

“இட்டும் தொட்டும் கவ்வியும் துழந்தும்
குறுகுறு நடந்து சிறுகை நீட்டி”

இந்த வரிகள் குழந்தையின் இயல்பான செயற்பாடுகளை அழகாக விளக்குகின்றன.

அதேபோல் திருக்குறள் – மக்கட்பேறு அதிகாரம் கூறுகிறது:

“குழலினிது யாழினிது என்பதம் மக்கள்
மழலைச்சொல் கேளாதவர்”

இந்தக் குறள் குழந்தையின் மழலைச் சொல் தரும் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.

2. பிள்ளைத்தமிழின் கருத்து

பிள்ளைத்தமிழ் என்பது குழந்தையின் வளர்ச்சி பருவங்களை பாசமுடன் வர்ணிக்கும் கவிதை வடிவிலான இலக்கியம் ஆகும். இதில் குழந்தையின்:

மழலைச்சொல், நடப்பு, விளையாட்டு, வளர்ச்சி போன்ற அம்சங்கள் மூலம் பெற்றோர் அடையும் தூய மகிழ்ச்சி அழகாக விளக்கப்படுகின்றன. இந்த மகிழ்ச்சியை சம்ஸ்கிருதத்தில் “சுதானந்தம்” என்று குறிப்பிடுகின்றனர்.

3. பிள்ளைத்தமிழில் உள்ள பருவங்கள்

பிள்ளை பிறந்த 3 மாதம் முதல் 21 மாதம் வரை உள்ள காலப்பகுதி 10 பருவங்களாக பிரிக்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பருவத்திற்கும் 10 பாடல்கள் பாடுவது வழக்கமாகும். இதன் மூலம் குழந்தையின் வளர்ச்சியின் ஒவ்வொரு நிலையும் கவிதையாகப் பதிவு செய்யப்படுகிறது.

4. ஆண்பால் பிள்ளைத்தமிழ்

ஆண்பால் பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கியத்தில் காணப்படும் 10 பருவங்கள் பின்வருமாறு:

காப்பு, செங்கீரை, தால், சப்பாணி, முத்தம், வருகை, அம்புலி, சிற்றில், சிறுபறை, சிறுதேர்.

5. பெண்பால் பிள்ளைத்தமிழ்

பெண்பால் பிள்ளைத்தமிழில் இறுதி மூன்று பருவங்கள் மாற்றம் பெறுகின்றன. அவை:

கழங்கு, அம்மானை, ஊசல்.

6. பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கியங்களின் வளர்ச்சி

ஆரம்ப காலங்களில் பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள் பெரும்பாலும் அரசர்கள் மற்றும் தெய்வங்களைப் புகழ்ந்து எழுதப்பட்டன.

முக்கியமான பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள்:

குலோத்துங்கன் பிள்ளைத்தமிழ் – ஆசிரியர் ஒட்டக்கூத்தர் (கி.பி. 12ம் நூற்றாண்டு)
மீனாட்சியம்மை பிள்ளைத்தமிழ் – ஆசிரியர் குமரகுருபரர்
திருச்செந்தூர் பிள்ளைத்தமிழ் – ஆசிரியர் பகழிக்கூத்தர்

பின்னர் அரசியல் தலைவர்கள், இலக்கிய ஆளுமைகள் ஆகியோரையும் புகழ்ந்து பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள் எழுதப்பட்டன.

7. அண்மைக்கால பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள்

நா. பார்த்தசாரதி பிள்ளைத்தமிழ் – எழுதியவர் கமலம் சங்கர். தமிழ்ப் பேராசிரியரான நா. பார்த்தசாரதியின் மீது உள்ள அன்பினால் இந்த நூல் எழுதப்பட்டது.

கீரன் பிள்ளைத்தமிழ் – எழுதியவர் செல்லப்பாப்பா கீரன். தன் கணவர் புலவர் கீரனைப் புகழ்ந்து எழுதிய நூல் ஆகும்.

இந்த நூல்கள் தமிழ் இலக்கியம் அன்பு, பாசம் மற்றும் ஆறுதல் வழங்கும் திறன் கொண்டது என்பதை காட்டுகின்றன.

Conclusion

பிள்ளைத்தமிழ் என்பது தமிழ் இலக்கியத்தில் அன்பு மற்றும் பாச உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் மிகச் சிறப்பான இலக்கிய வகையாகும். சங்க காலத்தில் விதைக்கப்பட்ட கருத்துக்கள் இடைக்காலத்தில் பிரபந்தமாக வளர்ந்து இன்று வரை தொடர்கின்றன. இதன் மூலம் தமிழ் இலக்கிய மரபுகள் காலத்தைத் தாண்டியும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பதை அறிய முடிகிறது.